رسالۀ احکام و مناسک حج
انجام مراسم حجّ و بجای آوردن مناسک آن، یکی از زیباترین و با صفاترین تجلّیات بندگی و عبودیت یک فرد است که خود را در این وادی قرار داده و با این اعمال و کردار و گفتارها رابطۀ عبد و معبود و محبّ و محبوب را ابراز و اظهار میکند. انسان مؤمن در حجّ هم باید اعمال و فعالیتهایی را انجام دهد و هم باید تروک و چیزهایی را که انجام آنها با احرام ممنوع میگردد، ترک کرده و از آنها اجتناب کند. او باید مناسک و رفتار خاصّی را در زمانهایی بهخصوص و در جاهایی معیّن انجام دهد.
رسالۀ احکام و مناسک حج، مطابق با فتاوای مرجع عالیقدر، بیان کنندۀ دستورات شرع مقدس اسلام برای اعمال، آداب و مناسک متناسب با این سفر بزرگ است. آداب و دستوراتی که حجاج باید با توجّه به آنها وارد این میدان بزرگ شوند و حجّ را متناسب با جایگاه حقیقیاش بجای آورند تا بتوانند این مقصد اعلی را درک کرده، با دوری جستن از حجّ خیالی، بیمحتوا و خالی از حقیقت، اعمالی متناسب با کُنه نهایی حجّ و غایت حقیقی حاجّ (حج گذار) و معتمر (عمره گذار) بجای آورند. در این صورت است که هم میتوانند در این مسیر برای خود توشهای بردارند و هم محبت، خضوع و ارادت قلبی خود را به نحوی شایسته در محضر محبوب خویش ابراز کردهاند.
از جمله ویژگیهای ویراست دوم رسالۀ مناسک حج، بیان مسائل به زبان ساده و قابل فهم برای تمام افراد در سطوح گوناگون است؛ به نحوی که سعی شده است مسائل مورد نیاز حجاج بیتالله الحرام به گونهای معرفی و تبیین شود که هر یک از حجاج بتوانند تا حدّی مستقلاً احکام مورد نیاز خود را در آن بیابند و مطابق دستورات شرع انور در این باب عمل کنند.