پاسخ:با سلام و آرزوی توفیق ؛ ایمان، نوعی باور، اعتقاد و اطمینان باطنی و قلبی است که انسان بدست می آورد و این معنا در مواقع حساس معنا پیدا می کند که مثلاً فرد، عملی را اگر به نفسش واگذار کند، آن را می خواهد انجام دهد ولی می داند که اگر دست از خطا و ورود به آن کار نکشد، باور درونی او آسیب خواهد دید. ایمان انسان در موارد امتحان و درگیری عقل و نفس و در تعارض شهوت و عقل، نیت خود را آشکار می سازد و به همین جهت توصیه شده شما به ظاهر افراد نگاه نکنید که برای مثال سجده های طولانی دارند بلکه در مسافرتها و امانتداریها آنان را بسنجید ؛ لذا همه ما باید از خدای رئوف و مهربان بخواهیم در مواقع حساس و امتحانات، ما را مورد عنایت قرار دهد تا ایمانمان را در آن لحظات حساس متزلزل نسازیم.
در ارتباط با سئوال دوم لازم به ذکر است ملاک و ضابطه در نمازها و دیگر عبادات، انبساط روحی و امثال ذلک نیست اگرچه در حال انبساط روح که از آن اقبال تعبیر می شود توصیه شده که انسان عباداتش را بجای آورد کمااینکه ادای کلمات بصورت طمانینه و امثال آن، ملاک نیست اگرچه آن هم امری نیکو و مهم در عبادات محسوب می شود. مطلب مهم در عبادات، قصد قربت و خلوص در نیت است و مراد از خلوص نیت نیز این است که انسان برای امتثال امر مولی و حضرت حق و برای رضایت و خشنودی او این عمل را انجام دهد و علامتش نیز این است که اگر این کار را مردم بدانند و یا ندانند برای فرد یکسان باشد و حتی اگر مردم او را آدم متدینی بشناسند، در درونش احساس خشنودی نکند و این مساله بسیار حساس، خطیر و سخت است . امیدواریم خدای عالم با همه ما با فضل و عنایتش رفتار فرماید. انشاء الله
همه سئوالات مباحث اعتقادی
