به نام خالق هستی بخش با عرض سلام خدمت بنده خدا آیت الله بیات زنجانی اینجانب جوانی 20 ساله هستم با هزار و یک گناه که موجب نارضایتی پروردگارم می شوم. یک شب در قنوت نماز مغرب از معبود تقاضای عشق و ایمان کردم و از او خواستم که لذت واقعیه ایمان و نماز را به من بچشاند . لحظه ای بیشتر طول نکشید ، تمام بدنم شروع به لرزیدن کرد انگار می خواست روح از جسمم جدا شود.هیچ وقت چنین حالتی را تجربه نکرده بودم ، فقط خدا می داند که آن شب چگونه نماز را به پایان رساندم.از آن پس وقتی به نماز می ایستم رعشه ای بر اندامم احساس می کنم و وقتی به قنوت می رسم و از خداوند درخواست عشق می کنم احساس عجیبی در قلبم دارم . در حق من حقیر لطفی کنید و توضیح دهید این چه حالتی است که مرا در نماز فرا می گیرد؟ چند ماه قبل از این هم حالت عجیب و در عین حال جالبی داشتم .در قلبم احساس گرمی شدیدی داشتم به گونه ای که می توانسم در سرمای شدید زمستان و در اوج نا امیدی ها وجودم را گرم کنم و با امید به فردا نگاه کنم . اما صد افسوس که دیگر آن احساس خوشایند را ندارم. همچنین سوالی داشتم که تا کنون کسی جوابش مرا قانع نکرده و آن این است که نماز واقعی و عاشقانه چگونه نمازی است که می تواند چنان انسان را غرق در معبود کند که دیگر هیچ چیز در بین فرد و خالق نباشد؟ در حقیقت می خواهم بدانم که در چنین نمازی آیا روح انسان همچنان در عالم خاکیست یا که بسوی عالم بالا می رود؟ اجرتان نزد خداوند یکتا - ج - 14/04/1389
پاسخ: با سلام و تحیت؛زمانی که از نماز به معراج مومن یاد کرده اند، راست گفته اند و اگر در حدیث آمده است نماز مایه نزدیکی هر انسان با خدای جهان است، صحیح است و عاشقانه ترین نماز، همان نمازی است که انسان در آ ن حالت، خودش را در محضر معشوق و دوست ببیند واز غیر او غافل بماند ودر مواقعی حالاتی به انسان دست میدهد که نوعی نورانیت وتجلی حق را در درون خویش مشاهده می کند که البته استمرار پیدا نمی کند . انسان باید تلاش کند این نوع حالت، هم زیادتر صورت گیرد وهم استمرار یابد و در حقیقت حال تبدیل به مقام شودواتفاقاً این امتیازانسان است که در عین اینکه خاکی است، می تواند آسمانی و افلاکی هم باشد . ممکن است ظاهر آدم وجسم اوبا خاکیان باشد، اما روح و قلبش با ملکوتیان حشر ونشرپیدا کند . در این حال است که چنین آدمی خود رادراین دارفانی ودنیای خاکی غریب وتنها می بیند چون انیس و مونسی از جنس خودش ندارد. نماز واقعی نمازی است که در آن قصدی جز امتثال امر مولی و حضوری جز محضر دوست نباشد مثل امام علی {ع} که به طور مکرر از عشق دوست طوری روی زمین بیافتد که فکر کنند از دنیا رفته است.
